Jedną z najpopularniejszych procedur korekty wad wzroku jest wszczepienie sztucznej soczewki wewnątrzgałkowej (IOL), która zastępuje naturalną, zmętniałą lub nieprawidłowo działającą soczewkę.
W zależności od potrzeb pacjenta oraz oczekiwań co do jakości widzenia, można wybrać różne rodzaje implantów – od jednoogniskowych po trójogniskowe, w tym także toryczne, korygujące astygmatyzm.
Soczewki wewnątrzgałkowe (IOL) to implanty stosowane podczas operacji usunięcia naturalnej soczewki oka (np. w ramach procedury fakoemulsyfikacji przy zaćmie lub refrakcyjnej wymiany soczewki – RLE). Ich rolą jest zastąpienie funkcji ogniskowania światła, tak aby obrazy docierające do siatkówki były jak najbardziej ostre.
Soczewki wewnątrzgałkowe dzielimy na: jednoogniskowe i wieloogniskowe.
Oba typy soczewek są także dostępne w wersji torycznej, która umożliwia korekcję astygmatyzmu podczas zabiegu. Dzięki różnorodności dostępnych typów i mocy dioptrii, możliwa jest korekcja wielu wad, w tym krótkowzroczności, dalekowzroczności i astygmatyzmu.
Przy doborze soczewki bierze się pod uwagę m.in.:
Soczewki jednoogniskowe zapewniają widzenie tylko w jednej wybranej odległości. Z reguły dobierane są tak, by zapewniać dobre widzenie do dali. Po operacji z wszczepieniem takiej soczewki potrzebne będą okulary do bliży, np. do czytania.
Konieczność dodatkowej korekcji: Po operacji z użyciem soczewki jednoogniskowej często potrzebne są okulary do czytania, czy pracy przy komputerze (korekcja do bliży lub odległości pośrednich).
Stabilność i jakość widzenia: Wysokiej klasy soczewki jednoogniskowe oferują bardzo dobrą jakość obrazu i mogą w znaczący sposób poprawić komfort życia u osób dotkniętych zaćmą czy dużą wadą refrakcji.
Soczewki o rozszerzonej głębi ostrości (EDoF) choć są soczewkami jednoogniskowymi, to jednak pozwalają na ostre widzenie w szerszym zakresie odległości niż typowe soczewki jednoogniskowe: od odległości pośrednich (50-60 cm) do dali. W wielu przypadkach pozwalają na rezygnację z okularów lub ograniczają konieczność noszenia okularów tylko do bliży. Adaptacja do tych soczewek jest zwykle jeszcze łatwiejsza niż do soczewek wieloogniskowych.
Soczewki wieloogniskowe zostały stworzone z myślą o pacjentach, którzy chcą ograniczyć zależność od okularów na różnych odległościach. Dzielimy je na kilka podtypów, w zależności od liczby stref ogniskowania:
Wykonując codzienne czynności, takie jak praca z komputerem, patrzysz najczęściej na odległość około 60 cm. Dlatego, aby uniknąć potrzeby zakładania okularów do takich czynności, najbardziej korzystne jest wszczepienie trójogniskowych soczewek wewnątrzgałkowych. Mają one bowiem punkt skupiania światła dla odległości pośrednich ustawiony, tak by zapewniać ostre widzenie właśnie na takim dystansie. Warto o tym pamiętać, ponieważ niektóre soczewki trójogniskowe mogą mieć ustawiony punkt skupiania światła dla odległości pośrednich poza zakresem najbardziej naturalnym dla przeciętnej osoby. Niektóre na przykład zaprojektowane są tak, by zapewniać najlepsze widzenie odległości pośrednich na dystansie około 80 cm.
Soczewki trójogniskowe zapewniają ostre widzenie do dali, bliży i na odległości pośrednie (średni dystans, np. ok. 60–80 cm).
Dzięki temu można całkowicie wyeliminować konieczność noszenia okularów przy wykonywaniu większości codziennych czynności, w tym czytania, obsługi komputera i prowadzenia samochodu.
Soczewki wewnątrzgałkowe korygujące astygmatyzm nazywane są soczewkami torycznymi.
Dzięki swojej specjalnej konstrukcji optycznej wyrównują nieregularności w kształcie rogówki, wskutek czego światło wpadające do oka nie ulega niepotrzebnemu rozproszeniu.
Soczewki toryczne w wersji trójogniskowej mogą znacząco zredukować potrzebę noszenia okularów także u osób, które przed operacją potrzebowały okularów z tzw. cylindrami.
Soczewki toryczne w wersji o rozszerzonej głębi ostrości (EDoF) choć są soczewkami jednoogniskowymi, to jednak pozwalają na ostre widzenie w szerszym zakresie odległości niż typowe soczewki jednoogniskowe: od odległości pośrednich (50-60 cm) do dali z jednoczesną korektą astygmatyzmu. W wielu przypadkach pozwalają na rezygnację okularów lub ograniczają konieczność noszenia okularów tylko do bliży, zwykle bez konieczności stosowania tzw. cylindrów. Adaptacja do tych soczewek jest zwykle jeszcze łatwiejsza niż do soczewek wieloogniskowych.
Soczewki toryczne jednoogniskowe znacząco poprawiają komfort widzenia po operacji i eliminują potrzebę noszenia okularów ze szkłami cylindrycznymi, jednak nadal okulary potrzebne są do czytania czy korzystania z komputera.
Soczewki toryczne trójogniskowe: Pozwalają na jednoczesną korekcję astygmatyzmu oraz eliminację wady do dali, bliży i odległości pośrednich. U osób, które wcześniej korzystały z tzw. cylindrów w okularach, mogą w znacznym stopniu zredukować potrzebę używania dodatkowej korekcji.
Soczewki toryczne w wersji o rozszerzonej głębi ostrości (EDoF): Pozwalają na jednoczesną korekcję astygmatyzmu oraz eliminację wady do dali i odległości pośrednich. U osób, które wcześniej korzystały z tzw. cylindrów w okularach, mogą w znacznym stopniu zredukować potrzebę używania dodatkowej korekcji. Okulary do bliży mogą być nadal potrzebne.
Soczewki toryczne jednoogniskowe: Choć likwidują konieczność noszenia okularów z cylindrami, to przy nich nadal trzeba sięgać po dodatkowe okulary do bliży (np. do czytania), ponieważ zapewniają one ostrość głównie w jednej wybranej odległości.
Nie wszystkie soczewki IOL są sobie równe. Oto aspekty, na które warto zwrócić uwagę przy wyborze implantu:
Zapraszamy na konsultację okulistyczną do WZROK PLUS - Nadmorskiego Centrum Medycznego w Gdańsku.
Odzyskaj ostrość widzenia i ciesz się życiem bez okularów – do zobaczenia w Wzrok Plus!
